|
Hasret çekmek ne kadar zormuş. Sevdiklerinizden uzakta olmak, onları görememek, seslerini duyamamak insanın içine öyle bir oturuyor ki anlatamam. Adeta yutkunamıyorsunuz, her şey boğazınız da düğüm düğüm oluyor. Kanadı kırık kuş misali yapayalnız kalıveriyorsunuz, kocaman bir boşluğun içinde görünmez oluveriyorsunuz. Tekrar göreceğiniz günü adeta iple çekiyorsunuz. Aslında mesafeler yalandır, gönüller bir olduktan sonra. Sevgi bağı öyle bir bağdır ki, nerede olursanız olun asla çözülmez.
Bazen çok dayanılmaz olur duyulan özlemler, gözlerinizle birlikte kalbinizde ağlar. Gözyaşları iz bırakır yüzünüzde. Bakışlarınız mahsunlaşır, küçük bir çocuk gibi. Canınız hiçbir şey yapmak istemez, ağzınızın ise tadı yoktur. Duvarlar üzerinize üzerinize gelir, içinize kapanırsınız. Kimseyle konuşmak dahi istemezsiniz ama hayat devam ediyor. Yeni güne yeni umutlar içinde uyanmamız gerek. Kendimizi bırakırsak eğer, bir daha toparlanamayız.
Hayalimizin ve yüreğimizin en güzel yerindedir onlar. Yolda yalnız yürürsünüz ama sevdiğiniz insanlar yine yanınızdadır. Çünkü onlar da sizi düşünmektedirler. Uzaklarda birilerinin sizleri düşünmesi, sizler için kaygılanması ile bir anda ne kadar değerli olduğunuzu düşünürsünüz. Bu sizleri yaşama bağlar, her şeye olumlu bakmaya başlarsınız. Bir dahaki gelişlerinde sevdiklerinize onların sevdiği şeyleri yapmak, onları sevindirmek bile bir başkadır, sizlere yaşama gücü verir.
Ümitler içinde savrulursunuz, yerinizde duramazsınız ta ki kavuşacağınız ana dek. O anda da sıcacık bir kucaklaşma tüm hasreti alıp götürür üzerinizden, hiç yaşanmamış gibi. Çünkü özlemler kavuşmalar için var. Özlenenlerden olmak dileğiyle...
|