Bilindiği üzere; Osmanlı Devleti, zamanın bazı idarecilerinin hatalı tutumları ve ısrarlı hareketleri sonucunda 1. Dünya Harbine girmek zorunda kalmıştı. Müttefiklerle beraber çeşitli cephelerde savaşan Türk Ordusu, tam dört yıl Çanakkale, Galiçya, Filistin gibi cephelerde çarpışmış ve büyük zaferler kazanmıştı. Ancak, savaşın sonunda Osmanlı Devletinin de dahil bulunduğu İttifak Devletleri mağlup olunca, Türk Ordusu da mağlup sayılmıştı. O günkü Osmanlı Hükümeti ile Müttefikleri İtilaf Devletleriyle antlaşma yapmak zorunda kalarak, 30 Ekim 1918 tarihinde Mondros Ateşkes Antlaşmasını imzalamıştı (Ahmet Mumcu, Tarih Açısından Türk Devriminin Temelleri ve Gelişmesi, İstanbu, 1984, s. 21).

İşte Osmanlı Devleti, 1914-1918 1. Dünya Harbinden, müttefikleriyle beraber mağlup olarak çıktıktan kısa bir müddet sonra İmparatorluk galip devletler arasında bölüşülmüş, Anadolu gibi İstanbul'da, İngiliz, Fransız ve İtalyan orduları ve bu devletlerin askerleri tarafından 13 Kasım 1918'de istila ve işgal edilmişti. Böylece de, asırlardır dünyaya hükmeden bir devletin silahları elinden alınmış ve her türlü asayiş ve güvenliğin sağlanması İtilaf devletleri'nin eline geçmiş oluyordu. Arkasından da, Fransızlar Dörtyol, Adana ve Mersin'i, İtalyanlar Antalya ve Konya'ya kadar uzanan bölgeyi, İngilizler Urfa, Maraş ve Anteb'i, Yunanlılar da Trakya'dan Hadımköy'e kadar olan sahayı işgal ederek 15 Mayıs 1919'da İzmir'e asker çıkarmışlardı (Bernard Lewis, Modern Türkiye'nin Doğuşu, Ank. 1984, s. 239-240).

Kahraman Türk Milleti ise bu duruma seyirci kalamazdı. Zira, Türk'ün tarihinde; vatanını, namus ve şerefini, bayrağını ve mukaddes tanıdığı her şeyi düşman çizmeleri altında bıraktığı vaki değildir. Bu nedenle, Türk Milleti, düşmanların vatanlarını ve istiklallerini ellerinden almak kararına karşı, vatanlarını korumak için vatan ve imân aşkıyla coşmuşlar, Anadolu'nun çeşitli vilâyetlerinde ve işgal altında bulunan İstanbul'da direnişe geçmişlerdi.

Böylece de; koskoca Osmanlı Devletini parçalayarak mirasını bölüşmek isteyen hain düşmanlara hadlerini bildirmek ve Müslüman halkı her türlü esaret zincirlerinden kurtarmak kararında olduklarını, bu uğurda canlarını seve seve vermeye hazırlandıklarını ve bu yoldan asla geri dönmeyeceklerini, her türlü zulme ve işkenceye tahammül edeceklerini, bu dayanılmaz tahakkümün bir gün mutlaka zaferle sonuçlanacağına sarsılmaz bir imânla inandıklarını göstermek istiyorlardı. Çünkü Yunan askerinin İzmir ve çevresine ayak basmasıyla meydana getirilen zulüm ve işkenceler Türk Milleti'nin uğramış olduğu büyük felâketi tamamen dayanılmaz hale getirmişti.

(DEVAM EDECEK)