Müslümana yaraşan, tüm yönleri ile gerektiği gibi Allah’a (cc) kul, Resulüne de ümmet olabilmektir. Kur’an ve sünnette bildirildiği üzere muttakilerin önemli özelliklerinden bazıları şöyledir.
Muttakilerin en önemli özelliklerinden birisi, Kur’an ve sünnetin ışığı altında her halleriyle örnek olarak tebliğ görevlerini yerine getirerek tavsiyelerde bulunmalarıdır. Muttaki bir kimse enâniyet sahibi olmaz. Hep bana hep bana demez. Özet olarak hadisi şerifte de belirtildiği üzere, ‘kendisi için istediklerini başkaları içinde ister. Kendisine reva görmediği şeyleri başkalarına da reva görmez’ (Buhârî, Îmân 7) Muttakiler Peygamberlerin her hal ve sözlerini kendilerine görev addederler. Zira dinimizde Emribilmağruf Nehyianilmünker (iyilikleri tavsiye edip kötülüklerden nehyetmek) her müslümanın üzerine bir görevdir. Lût kavminin, azgınlıklarından dolayı helakların da, Cenabı Hak “Ne olurdu, sizden önce helâk edilen nesiller içinde iman, sâlih amel ve güzel ahlâk gibi faziletler sahibi ve Allah yanında kalıcılığı olan değerleri gaye edinmiş bazı insanlar bulunsaydı da, yeryüzünde bozgunculuk çıkmaması için çalışsalardı! Ne yazık ki, onların içinde bu vazifelerini gereği gibi yaptıkları için kurtardığımız pek az kimse oldu. Zalimlere gelince, onlar sadece içine dalıp gittikleri dünyevî zevk u safının peşine düşüp şımardılar ve hep günahlar işleyerek sonlarını hazırladılar” (Hut 116) Ayeti kerimede görüldüğü üzere kötülüklerle mücadele etmedikleri ve yanlışlara devam ettikleri için helak olan kavimleri görüyoruz. Bilinen gerçek o ki kimileri cennetle müjdelenirken, kimileri bu dünyada, kimileri de ahirette helak olacaklardır. Allah’ın (cc) adaletinden kaçış ve kurtuluş olmaz. Diğer bir ayeti kerime de ise; “Ayetlerimiz hususunda (olur olmaz) sözlere dalanları gördüğün zaman, onlar başka bir mevzuya dalıncaya kadar onlardan uzak dur. Eğer şeytan sana unutturursa hatırlar hatırlamaz o zalimler topluluğun yanlarında oturup kalma. Onların hesapları ittika (sakınmak, çekinmek, günahlardan ve kötülüklerden kendini çekmek) edenlere düşmez. Fakat (muttakilerin) üzerlerine düşen bir hatırlatmadır. (tebliğ) Olur ki, o zalimler (bu nasihat vesilesiyle) belki korunurlar” (Enam 68, 69) buyurulmaktadır.
Muttakilerin takip ettiği/etmesini gerektiren yol, Peygamberlerin, Peygamberimizin ve güzide ashabının uygulamaları ve takip ettikleri yollardır. Birçok peygamberin hayatlarında olduğu gibi peygamberimiz ve ashabı da onca zorluklara, onca sıkıntılara, eziyetlere, ambargolara ve zulümlere rağmen Allah’ın (cc) emirlerini yerine getirmekten ve tebliğ görevlerini yapmaktan geri durmamışlardır. Aç kalmışlardır, susuz kalmışlardır, hicret etmek zorunda kalmışlardır, şehitler vermişlerdir ama sorumluluklarını yerine getirmekten asla geri durmamışlardır. Hatta peygamberimizin, tebliğ görevini yerine getirirken elli defadan fazla Ebu Cehil’e gittiği ve şöyle dua ettiği bilinmektedir. “Allah'ım, iki Ömer’den biriyle bu dini kuvvetlendir” İki Ömer, Ömer bin Hattab (Hz. Ömer) ve Amr bin Hişam’dır (Ebu Cehil). Bilindiği üzere Cenabı Hak Hz Ömer’i islam ile şereflendirmiştir. (Tirmizî, Menakıp 18, Müsned 2/25)
Yunus (as), Cenabı Haktan mesaj gelmeden, onca gayretime rağmen iman ederek gereklerini yapmadılar diye bir gemiye binerek kavini ve görev alanını terk etmişti. Aşağıda sunacağım ayetlerde de belirtildiği üzere, Allah (cc.) Hz. Yunus’un mücadele tarzını doğru bulmadığını ve onun yaptığının yanlış olduğunu, ümit var olarak mücadeleye devam etmesi gerektiğine vurgu yapmıştır. Çünkü o mücadele alanını terk ederek nefsine yenik düşmüş, davette acele ederek sonuç odaklı davranmıştı. Kavmine kızarak öfkesine yenik düşmüş, bunlardan bir şey olmaz demiş, mücadelede kararlılık, sabır, sebat göstermemiş ve başını alıp gitmişti. Sonra da kendisini balığın karnında bulmuştu. “Ey Muhammed) Sen Rabbinin hükmünü sabırla bekle, balık sahibi Yunus gibi olma. Hani o pişmanlık ve acıyla yutkunarak Rabbine yalvarmıştı. Eğer Rabbinden bir lütuf imdadına yetişmeseydi, elbette o kınanmış, değersiz bir kimse olarak ıssız bir araziye atılıp gidecekti” (Kalem, 48-49)
“Hani o Rabbinden izinsiz vazife yerinden ayrılmış ve dolu bir gemiye binip kaçmıştı. (Saffat 140) Onu büyük bir balık yutuverdi; bu sırada Yunus, pişmanlık içinde kendisini kınayıp duruyordu. (Saffat 142) Eğer o, Allah’ı her daim tesbih eden kullardan olmasaydı, Elbette insanların yeniden diriltileceği güne kadar o balığın karnında kalacaktı. Sonra onu hasta ve yorgun bir halde ağaçsız, ıssız bir sahile attık. (Saffat 143, 14
